• ΑΡΘΡΟ ΜΑΚΗ 2020

    ΟΤΑΝ Ο ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ ΑΝΑΓΕΤΑΙ ΣΕ ΣΥΧΓΡΟΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΛΟΓΟ – ΤΟΥ ΑΝΤΡΕΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

    Μέχρι πρότινος, παρακολουθούσα ανελλιπώς σχεδόν όλες τις ενημερωτικές τηλεοπτικές εκπομπές. Είχα την εντύπωση ότι ήταν απαραίτητο να γνωρίζω τα επιχειρήματα που επιστρατεύονται από κάθε πλευρά για να μπορώ να διαμορφώσω, όχι μόνο άποψη αλλά και επιχειρήματα.

    Σταδιακά, σταμάτησα να παρακολουθώ τηλεόραση, η οποία μένει μόνιμα κλειστή, αφού η κενολογία διάφορων κύκλων αναπαράγεται με ταχύτατο ρυθμό. Σαν να μην έφτανε αυτό, η «ελίτ» του διαδικτύου την αντιμετωπίζει με σοβαρότητα, προσφέροντας σε βάθος αναλύσεις για την κάθε ανοησία.

    Παρόλο που τα social media είναι ένα σπουδαίο μέσο διεξαγωγής δημόσιου διάλογου, αισθάνομαι, πλέον, την ίδια κόπωση με εκείνη που μου προκαλεί η τηλεόραση. Είναι εξαιρετικά απογοητευτικό να διαβάζεις κείμενα και αναρτήσεις σοβαρών ανθρώπων που απλώς καθρεφτίζουν τον κάλπικο λόγο και τη φτήνια των λέξεων των κομμάτων και των παραγόντων της αντιπολίτευσης αλλά και του κάθε λογής «παραπονεμένου».

    Η υποχώρηση του σοβαρού και μετρημένου λόγου και η παράλληλη «επικράτηση» του λαϊκισμού, έχουν πολλαπλές συνέπειες. Ο λαϊκισμός έχει διαχυθεί και στο τελευταίο κοινωνικό κύτταρο, συμπαρασύροντας χωρίς εξαιρέσεις το «έξυπνο» και το «ανόητο», το «σωστό» και το «λάθος», το «νόμιμο» και το «παράνομο».

    Ο λαϊκισμός, βέβαια, δεν εμφανίστηκε το 2020. Πάντα υπήρχε, ως κυρίαρχη τάση. Μόνο που παλαιότερα καταλαβαίναμε ότι πίσω από τις κενές περιεχομένου λέξεις κρυβόταν το «ξέρουμε ποιο είναι το σωστό, αλλά θέλουμε την καρέκλα για να το κάνουμε εμείς». Πλέον, πίσω από τα λόγια του  θίασου των λαϊκιστών κρύβεται το «σωστό είναι ό,τι μας συμφέρει».

    Δεν πρόκειται δηλαδή για μερική στρέβλωση, αλλά για την απώλεια του νοήματος της πολιτικής, αφού το «πολιτικό» ταυτίζεται με το «ορθολογικό». Αν οι λέξεις δεν έχουν πια νόημα, τότε τίποτε δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το γελοίο και το ανήθικο. Έτσι, σταδιακά οδηγούμαστε στην απώλεια της λεγόμενης «κριτικής σκέψης». Οι λέξεις είναι φορείς του πολιτισμού, νοηματοδοτούν τον κόσμο μέσα και γύρω μας και αναπαριστούν εσωτερικευμένες έννοιες και νοήματα που έχουμε κατακτήσει με κόπο και κόστος. Καθώς το φαινόμενο του λαϊκισμού εξελίσσεται, παρατηρούμε ότι καθολικές έννοιες διαστρεβλώνονται σε βαθμό που οι άνθρωποι είναι ανίκανοι πρώτα να κατανοήσουν και στη συνέχεια να συμφωνήσουν σε έναν κοινό ορισμό.

    Αν πάρουμε, για παράδειγμα, τη λέξη «δικαιοσύνη», θα διαπιστώσουμε ότι αποκτά ολοένα και περισσότερο ασταθές νόημα, αφού δεν αλλάζει απλώς ο ορισμός της έννοιας, αλλά και το συναισθηματικό φορτίο που προκαλεί. Αν η λέξη «δικαιοσύνη» έχει επενδυθεί με εμπιστοσύνη, στο άκουσμα της θα αισθανθούμε ανακούφιση, ηρεμία, σιγουριά. Αν όμως η συναισθηματική της επένδυση έχει διαβρωθεί, νιώθουμε δυσφορία, οργή ή και θλίψη.

    Ο έμμεσος τρόπος στρέβλωσης των λέξεων επιτυγχάνεται με βάση τη συμπεριφορά των εκάστοτε «αρχόντων» – αυτοί αποτελούν το role-model. Ο άμεσος, μέσω της διάβρωσης των θεσμών. Γι’ αυτό και είναι σημαντικό για τους λαϊκιστές  να αλώσουν τους θεσμούς, ώστε να μπορούν να αλλάζουν το «άσπρο» σε «μαύρο» και αντίστροφα, χωρίς καμιά αντίσταση. Κάποιες φορές, μάλιστα, σε βαθμό που μοιάζει να μην μιλούν την κοινή γλώσσα, αλλά τη δική τους. Με αυτόν τον τρόπο, οι λαϊκιστές επιτυγχάνουν τόσο τον κοινωνικό κατακερματισμό, όσο και μια βαθιά πολιτισμική οπισθοδρόμηση. Γι΄ αυτό είναι στο χέρι του κάθε ενός από εμάς, μαζί με το scroll down στα social media, να τους απομονώσουμε. Ίσως η πρώτη μέρα μακριά τους, να είναι λίγο πιο ελπιδοφόρα.

     

    Αντρέας Ελευθερίου
    Πρόεδρος ΝΕΔΗΣΥ

  • 900

    ΚΥΠΡΙΑΚΟ:ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ ΚΑΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ | ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ

    Η ημέρα της ανεξαρτησίας δεν είναι στην πατρίδα μας ευκαιρία για πανηγυρισμούς. Άλλωστε σε μια μοιρασμένη πατρίδα δεν χωράει τέτοια φαιδρότητα, αλλά μόνο η ταπεινή αξιολόγηση των όσων σημαίνει η λέξη ανεξαρτησία και τι υπολείπεται αυτό που έχουμε σήμερα από την πραγματική έννοια της λέξης.

    Όλοι στον τόπο μας αντικρίζουν, βαθιά μέσα τους με τον ίδιο τρόπο τα εθνικά ζητήματα. Η αφετηρία είναι κοινή. Θέλουμε μια πατρίδα ελεύθερη, χωρίς τον φόβο της ξένης επιβουλής και με την προσδοκία της επιστροφής στην πατρώα γη. Από αυτή την κοινή αφετηρία μέχρι το χάσμα και το πλήθος των απόψεων, μεσολαβεί η ατομική ή συλλογική εμπειρία, η ιδιοσυγκρασία και οι ελπίδες μας. Αυτό που χρειάζεται να συμβεί μετά από δεκαετίες στασιμότητας αλλά και την ριζοσπαστική αλλαγή από μια λύση βασισμένη σε ηγέτες σε μια λύση που απευθύνεται στους πολίτες είναι να αφυπνίσουμε την κοινή προσδοκία.

    Οι έντονες διεργασίες των τελευταίων ημερών τόσο στο πλαίσιο των εργασιών της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ και τις συναντήσεις του ΠτΔ, την συνάντηση που είχαν οι Υπουργοί εξωτερικών της Ελλάδας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Τουρκίας αλλά και οι επαφές που είχε ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ σε Ουάσιγκτον και Νέα Υόρκη σκοπό είχαν, μεταξύ άλλων, να αναθερμάνουν το ενδιαφέρον για τις διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό. Άλλωστε έχει σημασία για ολόκληρη την περιοχή αλλά και για την Ευρώπη, η Κύπρος να καταστεί πυλώνας οικονομικής και ενεργειακής σταθερότητας. Αυτές ακριβώς οι συνθήκες, στην περιοχή μας και τον κόσμο, δεν επιτρέπουν εφησυχασμό. Αποτελεί πρώτα και κύρια δικό μας κατεπείγον αίτημα οι διαπραγματεύσεις να ξεκινήσουν εκ νέου και να οδηγηθούν σύντομα σε συνολική επίλυση του εθνικού ζητήματος.

    Προτάσεις και δημόσιες συζητήσεις που απενοχοποιούν  και “απομυθοποιούν” την ιδέα της διχοτόμησης είναι απαράδεκτες. Είναι αδιανόητο η μικρή νησιωτική πατρίδα μας να έχει χερσαίο σύνορο με μια χώρα όπως η Τουρκία.Πρέπει να οραματιστούμε την ημέρα της ανεξαρτησίας το 2030, θέλουμε αυτή η ημέρα να μας βρει στον ίδιο παρονομαστή ή να αποτελεί ευκαιρία για αξιολόγηση μιας ελπιδοφόρας πορείας;

    Η Κύπρος του 2030 δεν είναι ένα σύνθημα κενού περιεχομένου. Αποτελεί ένα όραμα για μια πατρίδα ελεύθερη, επανενωμένη, ειρηνική. Μακριά από την έννοια του νησιού στα λατινικά: insula που θα πει απομονωμένο, θα απλώνει το χέρι και θα ενώνει όλη την γειτονιά μας μέσα σε ένα περιβάλλον ασφάλειας που θα εμπνέει στην δέουσα εμπιστοσύνη ώστε η κάθε προσδοκία να μπορέσει να ευδοκιμήσει. Χωρίς τον διχασμό και τον ξενόφερτο καταναγκασμό να αποτελεί μόνιμη επωδό για τα όνειρα της νέας γενιάς.

    Μέσα από ένα άξονα στρατηγικής συνεργασίας και γέφυρες αλληλεξάρτησης με τις χώρες της περιοχής μας αλλά και περιφερειακούς παίκτες η Κύπρος μπορεί να αναζητήσει την πραγματική ανεξαρτησία. Μια Κύπρος ελεύθερη, ευρωπαϊκή, δημοκρατική και ευημερούσα θα είναι απαραίτητος εταίρος για τους γείτονες της.

    Θεόδουλος Ιωάννου

    Πρόεδρος ΝΕΔΗΣΥ