• 900

    ΚΥΠΡΙΑΚΟ:ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ ΚΑΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ | ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ

    Η ημέρα της ανεξαρτησίας δεν είναι στην πατρίδα μας ευκαιρία για πανηγυρισμούς. Άλλωστε σε μια μοιρασμένη πατρίδα δεν χωράει τέτοια φαιδρότητα, αλλά μόνο η ταπεινή αξιολόγηση των όσων σημαίνει η λέξη ανεξαρτησία και τι υπολείπεται αυτό που έχουμε σήμερα από την πραγματική έννοια της λέξης.

    Όλοι στον τόπο μας αντικρίζουν, βαθιά μέσα τους με τον ίδιο τρόπο τα εθνικά ζητήματα. Η αφετηρία είναι κοινή. Θέλουμε μια πατρίδα ελεύθερη, χωρίς τον φόβο της ξένης επιβουλής και με την προσδοκία της επιστροφής στην πατρώα γη. Από αυτή την κοινή αφετηρία μέχρι το χάσμα και το πλήθος των απόψεων, μεσολαβεί η ατομική ή συλλογική εμπειρία, η ιδιοσυγκρασία και οι ελπίδες μας. Αυτό που χρειάζεται να συμβεί μετά από δεκαετίες στασιμότητας αλλά και την ριζοσπαστική αλλαγή από μια λύση βασισμένη σε ηγέτες σε μια λύση που απευθύνεται στους πολίτες είναι να αφυπνίσουμε την κοινή προσδοκία.

    Οι έντονες διεργασίες των τελευταίων ημερών τόσο στο πλαίσιο των εργασιών της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ και τις συναντήσεις του ΠτΔ, την συνάντηση που είχαν οι Υπουργοί εξωτερικών της Ελλάδας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Τουρκίας αλλά και οι επαφές που είχε ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ σε Ουάσιγκτον και Νέα Υόρκη σκοπό είχαν, μεταξύ άλλων, να αναθερμάνουν το ενδιαφέρον για τις διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό. Άλλωστε έχει σημασία για ολόκληρη την περιοχή αλλά και για την Ευρώπη, η Κύπρος να καταστεί πυλώνας οικονομικής και ενεργειακής σταθερότητας. Αυτές ακριβώς οι συνθήκες, στην περιοχή μας και τον κόσμο, δεν επιτρέπουν εφησυχασμό. Αποτελεί πρώτα και κύρια δικό μας κατεπείγον αίτημα οι διαπραγματεύσεις να ξεκινήσουν εκ νέου και να οδηγηθούν σύντομα σε συνολική επίλυση του εθνικού ζητήματος.

    Προτάσεις και δημόσιες συζητήσεις που απενοχοποιούν  και “απομυθοποιούν” την ιδέα της διχοτόμησης είναι απαράδεκτες. Είναι αδιανόητο η μικρή νησιωτική πατρίδα μας να έχει χερσαίο σύνορο με μια χώρα όπως η Τουρκία.Πρέπει να οραματιστούμε την ημέρα της ανεξαρτησίας το 2030, θέλουμε αυτή η ημέρα να μας βρει στον ίδιο παρονομαστή ή να αποτελεί ευκαιρία για αξιολόγηση μιας ελπιδοφόρας πορείας;

    Η Κύπρος του 2030 δεν είναι ένα σύνθημα κενού περιεχομένου. Αποτελεί ένα όραμα για μια πατρίδα ελεύθερη, επανενωμένη, ειρηνική. Μακριά από την έννοια του νησιού στα λατινικά: insula που θα πει απομονωμένο, θα απλώνει το χέρι και θα ενώνει όλη την γειτονιά μας μέσα σε ένα περιβάλλον ασφάλειας που θα εμπνέει στην δέουσα εμπιστοσύνη ώστε η κάθε προσδοκία να μπορέσει να ευδοκιμήσει. Χωρίς τον διχασμό και τον ξενόφερτο καταναγκασμό να αποτελεί μόνιμη επωδό για τα όνειρα της νέας γενιάς.

    Μέσα από ένα άξονα στρατηγικής συνεργασίας και γέφυρες αλληλεξάρτησης με τις χώρες της περιοχής μας αλλά και περιφερειακούς παίκτες η Κύπρος μπορεί να αναζητήσει την πραγματική ανεξαρτησία. Μια Κύπρος ελεύθερη, ευρωπαϊκή, δημοκρατική και ευημερούσα θα είναι απαραίτητος εταίρος για τους γείτονες της.

    Θεόδουλος Ιωάννου

    Πρόεδρος ΝΕΔΗΣΥ

     

  • 900

    ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΑΠΟ “ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ” ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΣΥΜΠΑΙΚΤΕΣ; | ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

    Η ποικιλομορφία και η πολυσυλλεκτικότητα αποτελούν βασικούς πυλώνες και απαραίτητα συστατικά για τη δημιουργία μιας υγιούς κοινωνικής βάσης, πάνω στην οποία μπορεί να στηριχτεί με ασφάλεια η μετεξέλιξη και πορεία ενός λαού. Όταν απουσιάζουν τα στοιχεία αυτά, ο εκσυγχρονισμός φαντάζει ουτοπική κατάσταση ενώ θα έπρεπε να αποτελεί κύριο στόχο για ένα κοινωνικό σύνολο, που σέβεται τον εαυτό του και τον περίγυρο του.

    Κάπως έτσι έχει και η κατάσταση με την Κύπρο μας. Σε μια κρίσιμη καμπή της σύγχρονης ιστορίας του κράτους, απουσιάζει η φαντασία, η συμμετοχή, η υπεύθυνη στάση. Μα πάνω από όλα, εκλείπει η διάθεση και η όρεξη για όλα τα παραπάνω και αυτό είναι το πιο αποκαρδιωτικό.

    Παρατηρείται λοιπόν, ένα κράμα πολιτικών δυνάμεων, που χαρακτηρίζεται από μοναδική ανομοιομορφία και έλλειψη σημείων κοινής συνεννόησης.

    Από τη μια η Κυβέρνηση, έτοιμη για μεταρρυθμίσεις με κάθε κόστος, από την άλλη όλοι οι υπόλοιποι, αντίθετοι και κάθετοι σε όλα. Απότοκο της παραπάνω πολιτικής «διαφοράς», ένα μεγάλο πολιτικό χάσμα, που στερεί στην Κύπρο τη δυνατότητα, να πορευτεί αξιόπιστα και μαζικά σε μια νέα εποχή. Ο διχασμός στο εσωτερικό της χώρας, αποτυπώνεται ανάγλυφα και αμαυρώνει την όποια προσπάθεια, που γίνεται για να αποβάλουμε αυτά που τόσα χρόνια, μας τυραννούσαν και εμπόδιζαν τη χώρα από το να «πάει» μπροστά.

    Εδώ έγκειται και το βασικό ερώτημα που προκύπτει από τον συλλογισμό που ανέπτυξα. Για ποιο λόγο, οι πολιτικές δυνάμεις, δεν μπορούν να βρουν ένα ελάχιστο πεδίο κοινής συνεννόησης; Δεν είναι επειδή δε μπορούν, ούτε επειδή δεν γίνεται. Είναι επειδή δεν θέλουν. Είναι επειδή, έχουν μάθει να χρησιμοποιούν τις μεγάλες ιδεολογικές τους διαφωνίες, ως δικαιολογία για φθηνή κομματική αντιπαράθεση προκειμένου να γίνουν αρεστοί στα μάτια των παθιασμένων ψηφοφόρων τους.

    Με το να βάζουν το κομματικό ή συντεχνιακό συμφέρον πάνω από το εθνικό, το μοναδικό που καταφέρνουν είναι να υποσκάπτουν το μέλλον της πατρίδας, στο βωμό του πρόσκαιρου πολιτικού κέρδους και της παραμονής σε κάποιο «μετερίζι».

    Και αυτό είναι που οφείλουμε να καταλάβουμε πρώτο από όλα, αν θέλουμε να έχουμε ελπίδες επιβίωσης. Πλέον μπαίνει σε πρώτη μοίρα η Κύπρος και ως εκ τούτου, πρέπει να είμαστε συναγωνιστές και όχι ανταγωνιστές, συμπαίκτες και όχι αντίπαλοι. Η συμβολή του καθενός σε αυτή την προσπάθεια, δεν είναι μονάχα πολιτική επιλογή, είναι κάτι πολύ ανώτερο, εθνικό καθήκον και κοινωνική προσταγή.

    Σίγουρα δεν είναι εύκολο, να προσπεράσει ένα ολόκληρο σύστημα τις ριζικές του διαφωνίες και να συμπαραταχθεί σε ένα ενιαίο αγώνα, με κοινό στόχο. Τα ουσιαστικά όμως, ποτέ δεν ήταν εύκολα.

    Και σε αυτή τη φάση, οφείλουν να συμβάλλουν όλοι ο καθένας με τον τρόπο του. Γιατί πολύ απλά, δε νοείται σύγχρονο και υγιές κράτος, αν δεν εξαλείψουμε  και δεν εκσυγχρονίσουμε πρόνοιες που ισχύουν από τη δημιουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας, το μακρινό 1960. Όλα αυτά όμως υπό το πρίσμα, μιας πραγματικής προσπάθειας για αλλαγή, χωρίς ιδιοτελείς υπεκφυγές και διαθέσεις για επαναδημιουργία τσιφλικιών και κατεστημένου.

    Όταν γίνει αυτή η πολυπόθητη συνένωση, το σκηνικό στην Κύπρο θα μοιάζει με παζλ, γεμάτο χρώματα και ποικιλομορφία. Από αυτά τα παζλ, που δε βαριέσαι να τα φτιάχνεις και δε θέλεις να τελειώσουν ποτέ. Γιατί κάθε κομμάτι, προσφέρει στο σύνολο, κάτι το μοναδικό και απεικονίζει μια ενιαία εικόνα, την Κύπρο μας. Και αν δεν είναι τέλειο δεν πειράζει, στα μάτια μας θα φαντάζει, γιατί δεν θα έχουμε τίποτα πλέον να χωρίζουμε, μόνο να συνδημιουργήσουμε. Και όλη μας η προσπάθεια, θα επικεντρώνεται στο επόμενο κομμάτι, μέχρι να το κάνουμε πραγματικά τέλειο.