• ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

    ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΕΡΓΟ ΘΕΑΤΕΣ | ΜΑΚΙ

    Η Μαθητική Κίνηση καταδικάζει με τον πιο έντονο τρόπο τις ενέργειες και ανακοινώσεις στις οποίες προβαίνει η Παγκύπρια Συντονιστική Επιτροπή Μαθητών η οποία καλεί τους μαθητές  όπως απέχουν από τα μαθήματα τους για δύο περιόδους την Τρίτη 12/11.

    Χρησιμοποιώντας την ΠΣΕΜ κάποιοι προφανώς προσπαθούν να ικανοποιήσουν τα μικροπολιτικά τους συμφέροντα, οδηγώντας τους μαθητές σε ενέργειες που πλήττουν τόσο την ίδια την  αξιοπιστία της ΠΣΕΜ όσο και την ίδια την Παιδεία.

    Αποχή για χάριν των μικροπολιτικών τους σκοπιμοτήτων.

    Τα τελευταία χρόνια η παιδεία μας παραπαίει και αυτό γίνεται ξεκάθαρο με τα αποτελέσματα των παγκυπρίων εξετάσεων τα οποία κάθε χρόνο είναι χαμηλότερα. Είναι η ώρα για ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις με στόχο ένα σχολείο το οποίο θα επικεντρώνεται πρώτα στον μαθητή μέσο της συνεχής παρακολούθησης της προόδου του.

    Διερωτόμαστε πραγματικά πως με το να οδηγείς τους μαθητές έξω από τις τάξεις επιλύεις τα προβλήματα της Παιδείας μας. Διερωτόμαστε επίσης, γιατί η ΠΣΕΜ καλεί τους μαθητές σε απόχη αντί μέσω των οργάνων της να πραγματοποιήσει ώριμο και καρποφόρο διάλογο βοηθώντας έτσι την ομαλή και εύρυθμη διεξαγωγή του παρόν νομοσχεδίου.

    Θεωρούμε πως το σύστημα της συνεχής αξιολόγησης που προωθεί το ΥΠΠ κινείτε προς την ορθή κατεύθυνση για τον εκσυγχρονισμό του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Οι διαφορετικές μορφές αξιολόγησης που εισάγει το νέο σύστημα θα βοηθήσουν τον μαθητή να αναπτύξει τις δεξιότητες του.

    Καλούμε λοιπόν την ΠΣΕΜ και αυτούς που κρύβονται πίσω από ανακοινώσεις να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να προσπαθήσουν έστω και την ύστατή να συνδράμουν ουσιαστικά μέσα από προτάσεις και εισηγήσεις στην βελτίωση της Παιδείας μας.

  • αρθρο ηλιαδης

    ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ | ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΗΛΙΑΔΗ

    Σε λίγους μήνες η δεύτερη δεκαετία της νέας χιλιετίας θα αποτελέσει την αφετηρία για νέους στόχους και κατακτήσεις. Ιδιαίτερα για την δική μου γενιά,  την γενιά που μεγάλωσε στην τεχνολογική επανάσταση και έζησε την κρίση ήρθε η ώρα να ενταχθεί στην αγορά εργασίας. Το νέο έτος αποτελεί ένα μεγάλο στοίχημα. Είναι η δεκαετία όπου οι περισσότεροι από εμάς -αν όχι όλοι- θα προσπαθήσουμε να βάλουμε γερά θεμέλια για την δική μας μικρή ή μεγάλη επαγγελματική «αυτοκρατορία».Σε συζητήσεις με φίλους, θα ακούσεις για το δύσβατο μονοπάτι της επόμενης μέρας και δεν θα αργήσει η ώρα που η κριτική για την πολιτική θα μονοπωλεί τη συζήτηση. Ως πότε όμως; Μέχρι πότε θα γινόμαστε θεατές στο ίδιο έργο και εκ των υστέρων να κρίνουμε ότι θεωρούμε ότι δεν μας αρέσει;

    Ως νέα γενιά οφείλουμε να δηλώσουμε παρών και να «φωνάξουμε» στην κοινωνία ότι θα πετύχουμε, ότι θα φτιάξουμε ένα ευνοϊκότερο περιβάλλον για εμάς και τα παιδιά μας.

    Για να το πετύχουμε αυτό, προαπαιτούμενο είναι η ύπαρξη πλάνου και οργάνωσης. Ως Νεολαία του Δημοκρατικού Συναγερμού, βασικός μας στόχος είναι να είμαστε οι πρωταγωνιστές σε αυτήν την προσπάθεια. Να γίνουμε το μέσο, η φωνή των νέων συμπολιτών μας. Ακριβώς γι΄ αυτούς τους λόγους, ανακοινώθηκε πρίν μερικές μέρες η μεγάλη Παγκύπρια εκστρατεία με σύνθημα «Επόμενη Μέρα». Είμαστε αποφασισμένοι να ακούσουμε, να μάθουμε και να αναδείξουμε τα προβλήματα και τις προοπτικές που αντιμετωπίζουν οι Κύπριοι νέοι στην επαγγελματική τους καθημερινότητα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο γνωρίζουμε πολύ καλά πως το εγχείρημα αυτό δεν θα είναι εύκολο.

    Δεν είναι λίγες οι φορές που ακόμα και εμείς οι ίδιοι ακούσαμε για λύσεις σε προβλήματα που δυστυχώς ξεχάστηκαν μέσα στα χρόνια. Έτσι λοιπόν για να μην γίνουμε όλα εκείνα που δεν θέλουμε, και να πετύχει το νέο μας εγχείρημα θα πρέπει -πρώτα εμείς- να προβούμε σε ένα τολμηρό βήμα: να τιμήσουμε και να επαναπροσδιορίσουμε την ιδιότητα μας ως πολιτική νεολαία. Μια ιδιότητα απαγκιστρωμένη από τα στεγανά που ενδεχομένως της έχουν προσκολληθεί όλα αυτά τα χρόνια. Μακριά από τα φίλτρα των επίσημων αντιπροσώπων κάθε επαγγελματικής ή κοινωνικής ομάδας – όχι γιατί η άποψη τους είναι λιγότερο σημαντική- αλλά γιατί έχει ήδη καταγραφεί και απέδειξε ότι δεν αποδίδει στον επιθυμητό βαθμό. Επιθυμούμε την καταγραφή των προβλημάτων και των εισηγήσεων από την βάση τους με στόχο την ανάδειξη τους «προς τα πάνω».

    Έτσι λοιπόν, για να το πετύχουμε αυτό θα πρέπει να βγούμε στους δρόμους, να καλύψουμε όλο το φάσμα της αγοράς και της εργασίας. Να ακούσουμε την γενιά μας. Τα άγχη της, τις δυσκολίες της, τους προβληματισμούς αλλά και τις εισηγήσεις της. Εν έτη 2019, οι προοπτικές στην Κύπρο είναι πιο ευοίωνες από ποτέ. Η νέα γενιά έχει όλα τα εχέγγυα για να πετύχει το στοίχημα της επόμενης μέρας. Ευχή μας αλλά και στόχος μας να γίνουμε το μέσο μέσα από το οποίο οι νέοι θα μπορούν να το ονειρεύονται και να εκπληρώνουν τις φιλοδοξίες τους.

     

     

                                                                                                            Κωνσταντίνος Ηλιάδης
    Διευθυντής Επικοινωνίας & Προβολής ΝΕΔΗΣΥ

  • ΑΡΘΡΟ ΜΑΚΗ βολ 2

    ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ | ΤΟΥ ΑΝΤΡΕΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

    Τα προηγούμενα χρόνια λόγω και της «βίαιης» αλλαγής του τρόπου ζωής πολλών συμπολιτών μας – ελέω κρίσης- έκλεισε οριστικά ένα κεφάλαιο στο βιβλίο «πολιτικά κόμματα», όπως τα είχαμε γνωρίσει. Ο πολιτικός χώρος, που εκφράζει ο Δημοκρατικός Συναγερμός αναζητεί την ταυτότητα του, εισερχόμενος σε μία νέα, αχαρτογράφητη περίοδο. Μια περίοδο στην οποία ο πολιτικός μας οργανισμός υποχρεούται να αναγεννηθεί σε κάτι νέο, οργανωτικά μοντέρνο και ιδεολογικά ελκυστικό.

    Λέχθηκαν και γράφτηκαν πολλά τον τελευταίο καιρό. Πολλοί εστιάζουν στην επόμενη ημέρα, στα πρόσωπα ή την κατεύθυνση που οφείλουμε να ακολουθήσουμε. Έχω την εντύπωση, ότι το διακύβευμα είναι μεγαλύτερο. O Δημοκρατικός Συναγερμός είναι η Παράταξη που καλύπτει όλο το εύρος του συντηρητικού και φιλελεύθερου χώρου. Για δεκαετίες βασίστηκε σε αξίες που δοκιμάστηκαν τα τελευταία χρόνια, όπως ο ρεαλισμός στο Κυπριακό, η πίστη στους θεσμούς, η Ευρωπαϊκή προοπτική , πετυχαίνοντας να συνδυάσει επιμέρους ατομικές ή συλλογικές αντιλήψεις και να εκφράσει μεγάλη μερίδα των πολιτών.

    Σήμερα μπροστά τou, υπάρχει μια ξεκάθαρη πρόκληση. Σε μια εποχή απαγκίστρωσης από ιδεολογίες, να δημιουργήσει τις συνθήκες, προκειμένου να υπάρξει μια ευρεία ιδεολογική συμμαχία στο εσωτερικό της, η οποία θα έχει στόχο τη βελτίωση της ζωής του πολίτη μέσα από πατριωτικές θέσεις, φιλελεύθερες πολιτικές και ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις που πρέπει να πραγματοποιηθούν με κάθε κόστος.

    Τον τελευταίο καιρό, μου έρχονται στο μυαλό όλο και πιο έντονα συζητήσεις με φίλους σχετικά με την ιδεολογία μας. Οι περισσότερες από αυτές λειτουργούσαν λίγο σαν ψυχοθεραπεία. Αυτό συνέβαινε γιατί το κόμμα μας εμφανιζόταν αρκετά μπερδεμένο στο θέμα της ιδεολογίας του, ακολουθώντας την ρήση ενός άλλου Μαρξ, του Γκάουτσο, ο οποίος έλεγε ότι «αυτές είναι οι ιδέες μου, αλλά, αν δεν σας αρέσουν, έχω κι άλλες».

    Η κεντροδεξιά σήμερα, έχει χάσει την επαφή της με την κοινωνία και έχει ουσιαστικά αποκοπεί από αυτήν. Για να ξαναβρεί την ελκυστικότητα της ως πολιτικό προϊόν θα πρέπει να πολεμήσει το “φαινόμενο φέουδο”, και ας είναι κομμάτι της, και να ακούσει την κοινωνία. Να αφήσει στην ιστορία πρόσωπα και τακτικές του παρελθόντος. Εκεί που ανήκουν. Και να αποκτήσει επιτέλους ταυτότητα.

    Είναι χρέος μας, να συναντήσουμε ξανά την κοινωνία, μέσα από ένα πολιτικό οργανισμό βασισμένο στη λογοδοσία και τη σύνθεση. Έναν οργανισμό με θεμελιώδη νοοτροπία έκφρασης των ανθρώπων της παραγωγής, της δημιουργίας και της λογικής. Με οργάνωση ανάλογη του ιδεολογικού και πολιτικού μας προσανατολισμού και όχι μέσα από ξεπερασμένες δομές, για τη διατήρηση των οποίων έχουμε όλοι ευθύνη τα προηγούμενα χρόνια. Με πολιτικό πρόγραμμα, που θα αποτυπώνει την ιδεολογική μας φυσιογνωμία.

    Η εποχή που βιώνουμε, είναι κομβική. Στη βάση συντελούνται πολλές αλλαγές, που αν αγνοήσουμε, κινδυνεύουμε στο τέλος να έχουμε πολλούς στρατηγούς αλλά ελάχιστους στρατιώτες. Οφείλουμε συνεπώς να ανοιχτούμε και να εμπνεύσουμε, μέσα από ένα νέο, πιο χαλαρό κοστούμι. Ολοκαίνουργιο. Με νέους κανόνες, θεσμούς και ρητορική.

    Αυτή η παράταξη χωρά πολλούς: Χωρά αυτούς που αγωνιούν για τα παιδιά τους, χωρά αυτούς που νιώθουν χρέος απέναντι σε αυτό που παρέλαβαν. Χωρά, επίσης, αυτούς που απορρίπτουν κοινωνικά, θρησκευτικά, σεξουαλικά ή πολιτικά πρότυπα, αλλά αναζητούν τρόπους συνύπαρξης.

    Η παράταξη, όμως, δεν χωρά κάποιους: Δεν χωρά τους μισάνθρωπους, οι οποίοι επιζητούν την εξαφάνιση του άλλου επειδή απλά διαφέρει από το δικό τους πρότυπο. Δεν χωρά τους απολιτικούς που ευαγγελίζονται το απόλυτο τίποτα και ως εκ τούτου, δεν μπορούν να κάνουν και τίποτα. Δεν χωρά όσους πιστεύουν σε μαγικές λύσεις, δεν χωρά τους φοβικούς.

    Οφείλουμε με απλά λόγια να ενώσουμε ξανά όλα τα υγιειές κομμάτια. Να καταστούμε ένας πραγματικά σύγχρονος πολιτικός οργανισμός. Αυθεντικό προϊόν των σημερινών προκλήσεων της κοινωνίας που διαμορφώνονται, ως απότοκο των τεράστιων αλλαγών στην καθημερινότητα για την Κύπρο της επόμενης μέρας.

     

    Αντρέας Ελευθερίου,

    Πρόεδρος ΝΕΔΗΣΥ

  • anwtato1

    ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ |ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ

    Στο απόγειο της πρόσφατης διαδικασίας διαπραγματεύσεων για την επίλυση του Κυπριακού ζητήματος μεταξύ 2016 – 2017 την δημόσια συζήτηση μονοπωλούσε σχεδόν η αναφορά σε κόστος της λύσης. Κάποιοι από γνήσιο έως και τεχνοκρατικό ενδιαφέρον και άλλοι εμβόλιμα για να προκαλέσουν αμφισβήτηση για την επιδιωκόμενη λύση, πατώντας στα αντανακλαστικά από τη, νωπή ακόμη, εμπειρία της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας.

    Η συζήτηση αναφορικά με “κόστος της λύσης” αφήνει ενίοτε την υπόνοια ότι υπό περιστάσεις υπάρχει ένα ύψος του κόστους που είναι αποδεκτό και κατ’ επέκταση πέρα από αυτό το ύψος “χαλάει η συμφωνία” και δεν προχωρούμε σε λύση. Πέραν από τα ηθικά ζητήματα που εγείρει μια τέτοια συζήτηση (και δεν προτίθεμαι να ηθικολογήσω) υπάρχει και η  επιχειρηματολογία. Σίγουρα η ελπίδα και η αισιοδοξία δεν πληρώνει λογαριασμούς.

    Μια οικονομία που ανακτά 35% του εδάφους και αντλεί έσοδα και από το υπόλοιπο 20% του πληθυσμού δεν θα επωμιστεί απλώς κόστος αλλά θα απολαμβάνει και τα ανάλογα οφέλη, χωρίς να λαμβάνεται καν υπόψη το “μέρισμα ειρήνης”. Άλλωστε οι σημερινές ανισορροπίες που έχουν να κάνουν με την συναλλαγματική ισοτιμία με την Τουρκική λίρα και τις τιμές στα κατεχόμενα, δεν θα υφίστανται σε συνθήκες όπου το Ευρώ είναι το  νόμισμα σε ολόκληρη την επικράτεια και οι φορολογικοί συντελεστές της Δημοκρατίας εφαρμόζονται απ’ άκρη σ’ άκρη του νησιού.

    Από την άλλη όμως το επιχείρημα για κόστος της λύσης μπορεί και πρέπει να αντιστρέφεται. Αν κοστίζει η προτεινόμενη λύση, τότε η διχοτόμηση, δεν κοστίζει; Η μη λύση δεν είναι το αντίθετο της λύσης. Το στάτους κβο αργά αλλά σταθερά και σίγουρα οδηγεί στη διχοτόμηση.

    Ας ξεκινήσουμε από τα απλά, χερσαίο σύνορο σε ένα μικρό νησί θα δημιουργήσει τεράστιο κόστος για την επιτήρηση του. Η διχοτόμηση συνεπάγεται διεθνές σύνορο με την Τουρκία ή ένα κράτος υπό την πλήρη εξάρτηση και έλεγχο της Άγκυρας. Χωρίς διεθνή ειρηνευτική δύναμη που δεν θα δικαιολογούν οι συνθήκες. Κανείς δεν θα μπορεί να εμποδίσει ή να εγείρει ενστάσεις για τον εποικισμό και την στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας (ή οποιασδήποτε άλλης χώρας) στην γη μας όταν αυτή θα έχει πλέον εκχωρηθεί δια παντός. Το ίδιο ισχύει και για την πλήρη διαγραφή της ιστορικής παρουσίας των Ελλήνων της Κύπρου στην γη των προγόνων μας. Η αλλοίωση του δημογραφικού και πολιτιστικού χαρακτήρα θα γίνεται πλέον ανεξέλεγκτα.

    H γλώσσα μας δεν θα ακούγεται στα σχολεία μας, ούτε οι εκκλησίες μας θα λειτουργούν. Είναι εύλογη η ερώτηση, μα δεν ισχύει και σήμερα αυτό το καθεστώς; Σήμερα δεν γίνεται με την δική μας εκούσια ή ακούσια αποδοχή. Η στρατιωτική επιβολή του στάτους  κβο από την Τουρκία είναι γεγονός διεθνώς αποδεκτό. Η διχοτόμηση, με τη δική μας υπογραφή, εγγυάται την εσαεί εφαρμογή μιας φθίνουσας σχέσης με την πατρώα γη. Μόνο η λύση του Κυπριακού ζητήματος εντός του υπό διαπραγμάτευση πλαισίου εγγυάται ότι ολόκληρο το νησί μας θα είναι η πατρίδα του κάθε νόμιμου πολίτη της Κύπρου.

    Θεόδουλος Ιωάννου

    Πρόεδρος ΝΕΔΗΣΥ

     

  • 900

    ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΑΡΤΑ ΝΕΩΝ | ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗ

    Πρόσφατα ακούσαμε δια στόματος του Ευρωβουλευτή και Αναπληρωτή Προέδρου του ΔΗΣΥ, κ. Λευτέρη Χριστοφόρου, την αποδοχή της πρότασης για την ενιαία ευρωπαϊκή κάρτα νέων από τον επίτροπο της ΕΕ κ. Navracsics, υπεύθυνο για θέματα Νεολαίας, Παιδείας και Πολιτισμού.

    Η πρόταση αναμένεται να υλοποιηθεί μέχρι το 2021 γεγονός το οποίο μας ικανοποιεί ιδιαίτερα, όχι μόνο για τα προνόμια που θα παρέχει στους Ευρωπαίους φοιτητές αλλά και γιατί η επίτευξη της πρότασης θα επιφέρει διπλό όφελος. Μάλιστα, η πρόταση μπορεί να υλοποιηθεί και νωρίτερα αφού ασκούνται πιέσεις ούτως ώστε να εφαρμοστεί πριν την ολοκλήρωση της θητείας της υφιστάμενης Επιτροπής το 2019.

    Η ανάγκη της κάρτας έχει προκύψει από το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι φοιτητές επιλέγουν κάποια άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκτός από τη δική τους για να παρακολουθήσουν κάποιο πρόγραμμα σπουδών. Η επιλογή αυτή μπορεί να γίνει για διάφορους λόγους που αποφέρουν οφέλη στους φοιτητές όπως το ότι μαθαίνουν ξένες γλώσσες, διευρύνουν τους ορίζοντες τους και έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν το καταλληλότερο για αυτούς Πανεπιστήμιο ανάλογα με το τι θέλουν να σπουδάσουν. Επίσης, υπάρχουν και αρκετές χιλιάδες φοιτητές στην Ευρώπη, οι οποίοι συμμετέχουν στα προγράμματα Erasmus και Erasmus+  γεγονός που φανερώνει τη τεράστια κινητικότητα των φοιτητών ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έχοντας υπόψη αυτά τα δεδομένα, σε συνάρτηση με το γεγονός ότι αρκετοί φοιτητές δυσκολεύονται να καλύψουν τις οικονομικές ανάγκες για τις σπουδές τους, μια κάρτα η οποία θα παρέχει διευκολύνσεις κρίνεται ως κάτι περισσότερο από αναγκαία.

    Όσον αφορά τις διευκολύνσεις και τα δικαιώματα που θα παρέχει στους φοιτητές η εν λόγω κάρτα, θα ξεκινούν από τη παροχή δωρεάν πρόσβασης στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, Σημαντικές Εκπτώσεις στις Φοιτητικές Αγορές, τη κάλυψη στην Αγορά Βιβλίων, Χρήση Διαδικτύου, πιθανές επιστροφές Φόρων και πολλά άλλα, που θα διευκολύνουν σημαντικά τους Φοιτητές. Η κάρτα αυτή θα απλοποιήσει τη μαθησιακή κινητικότητα των φοιτητών, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να ταυτοποιούνται εύκολα σε οποιοδήποτε ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ευρώπη, διευκολύνοντας την ασφαλή ανταλλαγή πληροφοριών για τους φοιτητές σύμφωνα με τους νόμους περί προστασίας των προσωπικών δεδομένων και επιτρέποντας την απρόσκοπτη μετάβαση από ένα ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε άλλο. Ακόμα, θα γίνει προσπάθεια εξασφάλισης εκπτώσεων σε ναύλα πράγμα που θα ωφελήσει αφάνταστα και τους Κύπριους φοιτητές, αφού το γεγονός ότι είμαστε νησί δε μας επιτρέπει τη διακίνηση εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης με άλλα μέσα εκτός του αεροπλάνου.

    Στην αρχή του άρθρου έγινε αναφορά για το διπλό όφελος που θα αποφέρει η ενιαία ευρωπαϊκή κάρτα, πέραν των προνομιών που θα παρέχει. Αναφέρομαι σε διπλό όφελος για το λόγο ότι με την υλοποίηση αυτής της πρότασης επιτυγχάνονται δύο σημαντικοί άξονες. Ο πρώτος είναι ότι η Ε.Ε. έχει την ευκαιρία να δείξει την ευαισθησία και την ανθρωπιστική της πλευρά σε μια ευάλωτη ομάδα όπως είναι οι νέοι σε μια σημαντική φάση της ζωής τους και από την άλλη πλευρά οι νέοι μπορούν να νιώσουν πιο κοντά τους την Ε.Ε. περιορίζοντας έτσι σε ένα βαθμό το φαινόμενο του ευρωσκεπτικισμού. Με αυτό τον τρόπο θα αντιμετωπιστεί σε ένα ορισμένο σημείο η κριτική αλλά και η αποστασιοποίηση των νέων από την Ε.Ε.

    Ο δεύτερος και πιο σημαντικός παράγοντας που θα αποφέρει όφελος με την εφαρμογή της ενιαίας Ευρωπαϊκής κάρτας είναι ότι  ένα “μικρό” κράτος μέλος της Ε.Ε. όχι μόνο καταθέτει προτάσεις, αλλά γίνονται αποδεκτές και υιοθετούνται από τα σώματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δείχνουμε ότι αξιοποιούμε στο έπακρον την μικρή αλλά σημαντική εκπροσώπηση που έχουμε στο Ευρωκοινοβούλιο με τους 6 Ευρωβουλευτές σε σχέση με άλλα κράτη μέλη που κατέχουν υπερδιπλάσιες θέσεις. Η Κύπρος δεν είναι εκεί απλά για να εκπροσωπείται, αλλά δείχνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ότι μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο από τα κέντρα λήψης αποφάσεων στις Βρυξέλλες.

    Γιώργος Οικονομίδης

    Πρόεδρος Ε.Ε. Φ.Π.Κ. Πρωτοπορία

     

     

  • pigeons-900

    Η 1Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ |ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΠΙΕΡΟΥΛΛΗ

    Η 1η Οκτωβρίου 1960 καθιερώθηκε ως η ημέρα ανακήρυξης της Ανεξαρτησίας της Κύπρου μετά τους αιματηρούς αγώνες ενάντια στους Άγγλους αποικιοκράτες, την περίοδο 1955-1959. Γράφω «καθιερώθηκε», γιατί η ημερομηνία κατά την οποία τέθηκαν σε ισχύ οι συμφωνίες εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι η 16η Αυγούστου του 1960.

    Την ίδια ώρα όμως, έχουμε την υποχρέωση να αγωνιζόμαστε για ένα πραγματικά ελπιδοφόρο μέλλον. Ένα μέλλον που να δικαιώνει τις προσδοκίες των πολιτών της Κύπρου. Ένα μέλλον βασισμένο σε μια δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική λύση συνύπαρξης. Ένα σύγχρονο κράτος που να διασφαλίζει την οποιαδήποτε ανησυχία των πολιτών του. Ένα σύγχρονο κράτος που να εγγυάται το μέλλον των επόμενων γενεών.

    Ονειρεύομαι μια Κύπρο πραγματικά ανεξάρτητη χωρίς στρατούς κατοχής. Ονειρεύομαι μια Κύπρο χωρίς διαχωριστικές γραμμές, μια Κύπρο χωρίς «δικά τους» και «δικά μου» καφενεία, αλλά ταβέρνες και σοκάκια όλων μας. Γεννήθηκα και αντίκρισα μια πατρίδα μοιρασμένη, όμως η Κύπρος που ονειρεύομαι δεν είναι αυτή.

    Ονειρεύομαι την Κύπρο της ειρήνης. Ονειρεύομαι το ιδανικό μιας ελεύθερης κοινωνίας, όπου όλοι οι άνθρωποι θα ζουν μαζί, αρμονικά. Απεχθάνομαι να μην μπορώ να ζήσω την πατρίδα μου. Απεχθάνομαι να βλέπω την Αμμόχωστο ερημωμένη. Απεχθάνομαι να βλέπω τον κίνδυνο να χάσω την πατρίδα μου. Απεχθάνομαι κάθε δευτερόλεπτο που περνά, με αποτέλεσμα η κατεχόμενη μας πατρίδα να αντικρύζει σοβαρά και επικίνδυνα τον εκτουρκισμό της στον απόλυτο βαθμό.

    Ας δούμε επιτέλους το όραμα για μια Κύπρο ελεύθερη κατάματα. Μια κοινωνία που να αγωνίζεται για το όραμα και όχι για το φάντασμα, να στηριχθούμε επιτέλους στο ρεαλισμό και όχι στα παραμύθια. Να γίνουμε η λύση και όχι το πρόβλημα. Ας γίνουμε εμείς οι ταγοί της ειρήνης.

    Η σημερινή μέρα είναι αφιερωμένη σε όλους εμάς, σε όλους εμάς που οραματιζόμαστε μια καλύτερη πατρίδα, σε όλους εμάς που θέλουμε να ζήσουμε ειρηνικά, μακριά από τον φανατισμό και την μισαλλοδοξία.

    Σταύρος Πιερουλλή

    Διευθυντής Επικοινωνίας και Προβολής ΝΕΔΗΣΥ

  • 900

    ΚΥΠΡΙΑΚΟ:ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ ΚΑΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ | ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ

    Η ημέρα της ανεξαρτησίας δεν είναι στην πατρίδα μας ευκαιρία για πανηγυρισμούς. Άλλωστε σε μια μοιρασμένη πατρίδα δεν χωράει τέτοια φαιδρότητα, αλλά μόνο η ταπεινή αξιολόγηση των όσων σημαίνει η λέξη ανεξαρτησία και τι υπολείπεται αυτό που έχουμε σήμερα από την πραγματική έννοια της λέξης.

    Όλοι στον τόπο μας αντικρίζουν, βαθιά μέσα τους με τον ίδιο τρόπο τα εθνικά ζητήματα. Η αφετηρία είναι κοινή. Θέλουμε μια πατρίδα ελεύθερη, χωρίς τον φόβο της ξένης επιβουλής και με την προσδοκία της επιστροφής στην πατρώα γη. Από αυτή την κοινή αφετηρία μέχρι το χάσμα και το πλήθος των απόψεων, μεσολαβεί η ατομική ή συλλογική εμπειρία, η ιδιοσυγκρασία και οι ελπίδες μας. Αυτό που χρειάζεται να συμβεί μετά από δεκαετίες στασιμότητας αλλά και την ριζοσπαστική αλλαγή από μια λύση βασισμένη σε ηγέτες σε μια λύση που απευθύνεται στους πολίτες είναι να αφυπνίσουμε την κοινή προσδοκία.

    Οι έντονες διεργασίες των τελευταίων ημερών τόσο στο πλαίσιο των εργασιών της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ και τις συναντήσεις του ΠτΔ, την συνάντηση που είχαν οι Υπουργοί εξωτερικών της Ελλάδας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Τουρκίας αλλά και οι επαφές που είχε ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ σε Ουάσιγκτον και Νέα Υόρκη σκοπό είχαν, μεταξύ άλλων, να αναθερμάνουν το ενδιαφέρον για τις διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό. Άλλωστε έχει σημασία για ολόκληρη την περιοχή αλλά και για την Ευρώπη, η Κύπρος να καταστεί πυλώνας οικονομικής και ενεργειακής σταθερότητας. Αυτές ακριβώς οι συνθήκες, στην περιοχή μας και τον κόσμο, δεν επιτρέπουν εφησυχασμό. Αποτελεί πρώτα και κύρια δικό μας κατεπείγον αίτημα οι διαπραγματεύσεις να ξεκινήσουν εκ νέου και να οδηγηθούν σύντομα σε συνολική επίλυση του εθνικού ζητήματος.

    Προτάσεις και δημόσιες συζητήσεις που απενοχοποιούν  και “απομυθοποιούν” την ιδέα της διχοτόμησης είναι απαράδεκτες. Είναι αδιανόητο η μικρή νησιωτική πατρίδα μας να έχει χερσαίο σύνορο με μια χώρα όπως η Τουρκία.Πρέπει να οραματιστούμε την ημέρα της ανεξαρτησίας το 2030, θέλουμε αυτή η ημέρα να μας βρει στον ίδιο παρονομαστή ή να αποτελεί ευκαιρία για αξιολόγηση μιας ελπιδοφόρας πορείας;

    Η Κύπρος του 2030 δεν είναι ένα σύνθημα κενού περιεχομένου. Αποτελεί ένα όραμα για μια πατρίδα ελεύθερη, επανενωμένη, ειρηνική. Μακριά από την έννοια του νησιού στα λατινικά: insula που θα πει απομονωμένο, θα απλώνει το χέρι και θα ενώνει όλη την γειτονιά μας μέσα σε ένα περιβάλλον ασφάλειας που θα εμπνέει στην δέουσα εμπιστοσύνη ώστε η κάθε προσδοκία να μπορέσει να ευδοκιμήσει. Χωρίς τον διχασμό και τον ξενόφερτο καταναγκασμό να αποτελεί μόνιμη επωδό για τα όνειρα της νέας γενιάς.

    Μέσα από ένα άξονα στρατηγικής συνεργασίας και γέφυρες αλληλεξάρτησης με τις χώρες της περιοχής μας αλλά και περιφερειακούς παίκτες η Κύπρος μπορεί να αναζητήσει την πραγματική ανεξαρτησία. Μια Κύπρος ελεύθερη, ευρωπαϊκή, δημοκρατική και ευημερούσα θα είναι απαραίτητος εταίρος για τους γείτονες της.

    Θεόδουλος Ιωάννου

    Πρόεδρος ΝΕΔΗΣΥ

     

  • 900

    ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΑΠΟ “ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ” ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΣΥΜΠΑΙΚΤΕΣ; | ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

    Η ποικιλομορφία και η πολυσυλλεκτικότητα αποτελούν βασικούς πυλώνες και απαραίτητα συστατικά για τη δημιουργία μιας υγιούς κοινωνικής βάσης, πάνω στην οποία μπορεί να στηριχτεί με ασφάλεια η μετεξέλιξη και πορεία ενός λαού. Όταν απουσιάζουν τα στοιχεία αυτά, ο εκσυγχρονισμός φαντάζει ουτοπική κατάσταση ενώ θα έπρεπε να αποτελεί κύριο στόχο για ένα κοινωνικό σύνολο, που σέβεται τον εαυτό του και τον περίγυρο του.

    Κάπως έτσι έχει και η κατάσταση με την Κύπρο μας. Σε μια κρίσιμη καμπή της σύγχρονης ιστορίας του κράτους, απουσιάζει η φαντασία, η συμμετοχή, η υπεύθυνη στάση. Μα πάνω από όλα, εκλείπει η διάθεση και η όρεξη για όλα τα παραπάνω και αυτό είναι το πιο αποκαρδιωτικό.

    Παρατηρείται λοιπόν, ένα κράμα πολιτικών δυνάμεων, που χαρακτηρίζεται από μοναδική ανομοιομορφία και έλλειψη σημείων κοινής συνεννόησης.

    Από τη μια η Κυβέρνηση, έτοιμη για μεταρρυθμίσεις με κάθε κόστος, από την άλλη όλοι οι υπόλοιποι, αντίθετοι και κάθετοι σε όλα. Απότοκο της παραπάνω πολιτικής «διαφοράς», ένα μεγάλο πολιτικό χάσμα, που στερεί στην Κύπρο τη δυνατότητα, να πορευτεί αξιόπιστα και μαζικά σε μια νέα εποχή. Ο διχασμός στο εσωτερικό της χώρας, αποτυπώνεται ανάγλυφα και αμαυρώνει την όποια προσπάθεια, που γίνεται για να αποβάλουμε αυτά που τόσα χρόνια, μας τυραννούσαν και εμπόδιζαν τη χώρα από το να «πάει» μπροστά.

    Εδώ έγκειται και το βασικό ερώτημα που προκύπτει από τον συλλογισμό που ανέπτυξα. Για ποιο λόγο, οι πολιτικές δυνάμεις, δεν μπορούν να βρουν ένα ελάχιστο πεδίο κοινής συνεννόησης; Δεν είναι επειδή δε μπορούν, ούτε επειδή δεν γίνεται. Είναι επειδή δεν θέλουν. Είναι επειδή, έχουν μάθει να χρησιμοποιούν τις μεγάλες ιδεολογικές τους διαφωνίες, ως δικαιολογία για φθηνή κομματική αντιπαράθεση προκειμένου να γίνουν αρεστοί στα μάτια των παθιασμένων ψηφοφόρων τους.

    Με το να βάζουν το κομματικό ή συντεχνιακό συμφέρον πάνω από το εθνικό, το μοναδικό που καταφέρνουν είναι να υποσκάπτουν το μέλλον της πατρίδας, στο βωμό του πρόσκαιρου πολιτικού κέρδους και της παραμονής σε κάποιο «μετερίζι».

    Και αυτό είναι που οφείλουμε να καταλάβουμε πρώτο από όλα, αν θέλουμε να έχουμε ελπίδες επιβίωσης. Πλέον μπαίνει σε πρώτη μοίρα η Κύπρος και ως εκ τούτου, πρέπει να είμαστε συναγωνιστές και όχι ανταγωνιστές, συμπαίκτες και όχι αντίπαλοι. Η συμβολή του καθενός σε αυτή την προσπάθεια, δεν είναι μονάχα πολιτική επιλογή, είναι κάτι πολύ ανώτερο, εθνικό καθήκον και κοινωνική προσταγή.

    Σίγουρα δεν είναι εύκολο, να προσπεράσει ένα ολόκληρο σύστημα τις ριζικές του διαφωνίες και να συμπαραταχθεί σε ένα ενιαίο αγώνα, με κοινό στόχο. Τα ουσιαστικά όμως, ποτέ δεν ήταν εύκολα.

    Και σε αυτή τη φάση, οφείλουν να συμβάλλουν όλοι ο καθένας με τον τρόπο του. Γιατί πολύ απλά, δε νοείται σύγχρονο και υγιές κράτος, αν δεν εξαλείψουμε  και δεν εκσυγχρονίσουμε πρόνοιες που ισχύουν από τη δημιουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας, το μακρινό 1960. Όλα αυτά όμως υπό το πρίσμα, μιας πραγματικής προσπάθειας για αλλαγή, χωρίς ιδιοτελείς υπεκφυγές και διαθέσεις για επαναδημιουργία τσιφλικιών και κατεστημένου.

    Όταν γίνει αυτή η πολυπόθητη συνένωση, το σκηνικό στην Κύπρο θα μοιάζει με παζλ, γεμάτο χρώματα και ποικιλομορφία. Από αυτά τα παζλ, που δε βαριέσαι να τα φτιάχνεις και δε θέλεις να τελειώσουν ποτέ. Γιατί κάθε κομμάτι, προσφέρει στο σύνολο, κάτι το μοναδικό και απεικονίζει μια ενιαία εικόνα, την Κύπρο μας. Και αν δεν είναι τέλειο δεν πειράζει, στα μάτια μας θα φαντάζει, γιατί δεν θα έχουμε τίποτα πλέον να χωρίζουμε, μόνο να συνδημιουργήσουμε. Και όλη μας η προσπάθεια, θα επικεντρώνεται στο επόμενο κομμάτι, μέχρι να το κάνουμε πραγματικά τέλειο.

  • arthrosite1

    ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΑΠΟΛΥΤΗΡΙΟ;-ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ

    Η αίθουσα διδασκαλίας παραμένει η ίδια τα τελευταία 150 χρόνια. Θρανία, πίνακας, μαθητές, δάσκαλος. Οι ραγδαίες αλλαγές στην τεχνολογία αφήνουν πίσω το σχολείο. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για το σχολείο, που έπρεπε να αποτελεί φορέα συνεχούς ανανέωσης, προκαλεί εντύπωση όταν νοοτροπίες του παρελθόντος το κρατούν αιχμάλωτο της συντήρησης.

    Το σχολείο αρκείται συχνά να διασφαλίσει τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή Continue Reading

  • ΔΗΣΥ2

    ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ | ΤΟΥ ΑΝΤΡΕΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

    Θυμάμαι πολλές συζητήσεις σχετικά με την ιδεολογία μας να γίνονται σε συναντήσεις με φίλους, με συνεργάτες ακόμα και σε συνέδρια της παράταξης. Οι περισσότερες από αυτές ήταν λίγο σαν ψυχοθεραπεία. Αυτό συνέβαινε γιατί το κόμμα μας εμφανιζόταν αρκετά μπερδεμένο στο θέμα της ιδεολογίας του, ακολουθώντας την ρήση ενός άλλου Μαρξ, του Γκράουτσο, ο οποίος έλεγε ότι «αυτές είναι οι ιδέες μου, αλλά, αν δεν σας αρέσουν, έχω κι άλλες».

    Πολλές φορές «πιαστήκαμε» να έχουμε στην ατζέντα μας μια ιδεολογία που δεν είναι ξεκάθαρη, λόγο απολίτικο, παροχολογία, ενοχικά σύνδρομα. Από όλα αυτά δεν θα μπορούσε να ξεφύγει ούτε ο φιλελευθερισμός, ο οποίος κατασυκοφαντήθηκε,  χωρίς καμία απάντηση από μέρους  μας, από την αριστερά της ισοπέδωσης και δεύτερον από κύκλους πέραν της δεξιάς του Δημοκρατικού Συναγερμού. Continue Reading

Page 1 of 712345...Last »