• του_αντρεα_ελευθεριου

    ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΛΥΣΗΣ Η΄ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ; | ΤΟΥ ΑΝΤΡΕΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

    Aναμφίβολά, η μεγαλύτερη αυταπάτη που επικρατεί στη δοκιμαζόμενη κοινωνία μας είναι ότι, η κύρια κρίση που βιώνουμε είναι οικονομικής φύσεως. Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Εάν το ζήτημα ήταν μόνο το οικονομικό, η κρίση, μετά απο τόσα χρόνια θα ήταν μια κακή ανάμνηση. Η οικονομική κρίση είναι αποτέλεσμα άλλων, βαθύτερων κρίσεων που μαστίζουν τη κοινωνία μας και είναι πολύ πιο σοβαρές απο αυτήν.

    Κρίση ηθών, κρίση αξιώνκρίση λογικής προηγήθηκαν κατά πολύ της οικονομικής, ευτέλισαν το πλαίσιο των αρχών συνύπαρξης και αλληλοσεβασμού, δηλαδή τον κύριο συνδετικό ιστό μίας ανθρώπινης κοινωνίας. Διαμόρφωσαν εγωκεντρικά ανταγωνιστικό κλίμα σε όλες τις παραγωγικές εκδηλώσεις κοινωνικής ζωής, αλλοιώνοντας παράλληλα πλήρως την αντίληψη του συσχετισμού «κράτος-πολίτης» στη συνείδηση των πολιτών.

    Γι΄αυτό το λόγο, η οικονομική μας κατάρρευση δεν ήταν παρά μόνο μία νομοτελειακή συνέπεια αυτής της βαθύτερης κατάστασης.

    Για όσο τα πρωτοσέλιδα θα γεμίζουν μόνο με τα αριθμητικά οικονομικά μεγέθη που θα αναφέρονται στα ποσά των διαφόρων δόσεων, στο ΑΕΠ, στο πλεόνασμα, τα διάφορα ελλείμματα κτλ, οι αιτίες των πρωτογενών κρίσεων θα εξακολουθούν να υπάρχουν, ανατροφοδοτώντας συνεχώς το κυπριακό πρόβλημα και αποκλείοντας τη πιθανότητα υιοθέτησης θεραπευτικών και βιώσιμων λύσεων. Η οικονομική κρίση είναι το τελικό σύμπτωμα βαθύτερων ασθενειών, ή μάλλον, όχι το τελικό. Διότι μία ασθένεια με τόσο βαριά συμπτώματα η οποία δεν καταπολεμάται θεραπευτικά, το τελικό της σύμπτωμα θα είναι αργά ή γρήγορα ο ‘’θάνατος’’.

    Ως χώρα είμαστε πια ένα μόνο στάδιο πριν από αυτό το τελικό σύμπτωμα του θανάτου. Αναφέρομαι στον πολιτισμικό και πνευματικό θάνατο. Παρόλα αυτά, εξακολουθούμε να κρατάμε το κεφάλι βυθισμένο στην άμμο αδιαφορώντας για τη διάγνωση της ασθένειας από την οποία πάσχουμε. Εμμένουμε στην εσωστρέφεια αναζητώντας ποιό φάρμακο είναι το κατάλληλο για να περιορίσει τα συμπτώματα. Για θεραπεία όμως της ίδιας της ασθένειας, ούτε κουβέντα…

    Αλλά πώς ένας λαός θα ενδιαφερθεί για διάγνωση όταν επιμένει να τρέφεται από τις ίδιες του αυταπάτες ότι είναι άτρωτος, μοναδικός και αξιοζήλευτος; Όταν o ναρκισσισμός του δεν του επιτρέπει καν να υποψιαστεί ότι θα ήταν δυνατόν να πάσχει ο ίδιος από βαριά ασθένεια;

    Εάν δεν στρέψουμε το βλέμμα μας προς τις νοσηρές παθογένειες και στρεβλές αντιλήψεις που κυριαρχούν στα σπλάχνα της κοινωνίας μας, η ελπίδα δεν θα γεννηθεί ποτέ στη Κύπρο μας.

    Είναι επιτακτική ανάγκη να δείξουμε την περιφρόνησή μας σε όλους τους επαγγελματίες δημαγωγούς και πολιτικούς απατεώνες, τους εξουσιολάγνους που παρελαύνουν καθημερινά απο μπροστά μας. Όλους εκείνους που επιχειρούν (αποτελεσματικά δυστυχώς) να μας θυματοποιούν προβάλλοντάς μας κάποιους «βολικούς φταίχτες» ώστε να έχουμε κάποιους να καταδικάζουμε με οργή. Είναι πολύ εξυπηρετικό γι’ αυτούς να είσαι πάντοτε εξοργισμένος..

    Συμφέρον τους είναι να παθιαζόμαστε με εχθρούς και φταίχτες, διαρκώς να καταδικάζουμε. Διότι όταν καταδικάζεις προαποφασισμένους ενόχους, δεν έχεις πλέον λόγο να αναζητάς αφού «ξέρεις» ποιος φταίει. Και όταν φταίει πάντα κάποιος άλλος, εσύ δεν χρειάζεται να αλλάξεις τίποτα πάνω σου.

    Θέλουν πολίτες χωρίς αμφισβητήσεις, χωρίς αναζητήσεις. Θέλουν το νου τους πλήρη από φυτεμένα ‘ξύλινα συνθήματα’ και προκατασκευασμένες οριστικές απαντήσεις, με στιγματισμένες την αριστεία, τη διάκριση, ακόμα και τη διαφορετικότητα θεωρώντας τες ως κοινωνική ντροπή!

    Και όταν, ενώ δεν είσαι παρά μόνο μέτριος περνιέσαι για σπουδαίος, τότε γίνεσαι ακόμα πιο ευάλωτο υποχείριο αυτών που σε χαιδεύουν.

    Η χώρα αυτή δεν θα σωθεί από τις θλιβερές καρικατούρες πολιτικούς οι οποίοι σήμερα αντικατοπτρίζουν τη μετριοκρατία και τις επιλογές της.

    Θα μπορέσει να σωθεί μόνο από τους πολίτες της, από τους πολίτες που θα κρατήσουν το πνεύμα τους ζωηρό, δραστήριο και δημιουργικά επαναστατικό.­­­

    Όπως λέει και ένα γνωστό γνωμικό:

    Εάν δεν αποτελείς μέρος της λύσης, τότε είσαι μέρος του προβλήματος.

    Ας χαράξουμε ο καθένας μας το δρόμο που του ταιριάζει. Αν και τη συγκεκριμένη κρίσιμη καμπή στη πορεία του εθνικού μας ιστορικού χρόνου δείχνει να την έχουμε περάσει και να είναι πίσω μας, υπάρχουν ακόμα περιθώρια να γυρίσουμε και να αλλάξουμε κατεύθυνση. Μπορούμε;

    Εγώ λέω ότι μπορούμε.

    Πώς; Λες ότι δεν γίνεται να αλλάξεις εσύ τον κόσμο; Εντάξει «μέρος του προβλήματος».. Τότε βολέψου με τη δικτατορία της μετριοκρατίας και συνέχιζε να παραπονιέσαι με οργή για τους «κάποιους άλλους» που κατέστρεψαν τον τόπο σου.

    Όμως νομίζω ότι μπορείς. Ψάξε, ρώτα, αναζήτησε, μορφώσου. Κοίτα όμως, η μόρφωση που θα επιζητάς να είναι ποιοτική διότι κυκλοφορεί πολλή άθλια  ‘’γνώση’’ εκεί έξω.

    Η «ελπίδα» δεν είναι κάτι που μπορεί να ‘έρθει’(όπως μας το πλάσαραν πρόσφατα), δεν γίνεται να σου τη φέρει έτοιμη κάποιος «καλοθελητής»

    Η ελπίδα γεννιέται μόνο μέσα σου, απο τη λαχτάρα της δικής σου θέλησης, όσης σου έχει απομείνει. Ακόμα κι αν νιώθεις πως σου την έχουν ‘ρημάξει’ ολότελα, να ξέρεις ότι η ελπίδα ανάβει ή σβήνει μέσα σου, μόνο από δική σου επιθυμία. Επέλεξε να γίνεις αρχηγός του μυαλού σου. Και να είσαι σίγουρος ότι κάπου, εκεί μέσα, υπάρχουν ικανά απομεινάρια της. Ψάξε βρες την και ένωσε την με αυτή των υπολοίπων, που η μετριοκρατία με αλαζονεία και σκοπιμότητα πάντοτε θα λοιδορεί.

    Εντάξει, λοιπόν; «Μέρος της λύσης»…;


    antreas_eleftheriou

     

    Αντρέας Ελευθερίου | Υπεύθυνος Φοιτητικών ΕΕ ΦΠΚ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ

Leave a reply.